Maatschappelijke goodwill

by

Goodwill is een boekhoudkundige term die de surplus van de aankoopprijs minus de marktwaarde van de bezittingen en schulden aantoont (Ross et al., 2008, p.841). Goodwill bestaat uit niet-fysieke onderdelen als merknaam en klantenkring. Goodwill kan zowel positief als negatief zijn, immers kan een merknaam zowel positieve als negatieve associaties met zich meebrengen. Voorheen hielden vrijwel alleen bedrijven die milieubelastende producten produceerden rekening met de maatschappelijke kosten die dit met zich zou meebrengen. Er werden in de boekhouding voorzieningen aangelegd die eventuele kosten, zoals opruimingskosten en schoonmaakkosten, konden dekken. Het moeilijk inschatten van de schade en aansprakelijkheid leidde ertoe dat veel bedrijven door deze onzekerheden geen voorziening troffen en hooguit in de toelichting vermelden dat de onderneming bepaalde milieurisico’s liep (Epe en Koetzier, 2008, p.195).

De maatschappelijke goodwill is de goodwill die een bedrijf heeft niet ten opzichte van de – interne – aandeelhouders, maar ten opzichte van de – externe – belanghebbenden zoals mens, dier en milieu. Milieurisico’s gaan vaak gepaard met gezondheidsrisico’s, hierdoor zijn de belanghebbende partijen mens en dier. Adler en Kwon (2002) definiëren van maatschappelijke goodwill als de ‘sympathie, vertrouwen en vergiffenis die ons door belanghebbenden wordt gegeven’. Bedrijven kunnen hun maatschappelijke goodwill verhogen door een duurzaam imago na te streven waarbij men innovaties vrijgeeft zonder hiervoor een vergoeding te vragen, hetgeen leidt tot een daling van maatschappelijke kosten. Het verhogen kan binnen bedrijven in alle divisies, van Human Resources (opleiden en ontwikkelen van medewerkers en leveranciers) tot marketing. Het duurzame imago kan ook worden verlaagd middels milieuverontreiniging, uitbuiting van arbeiders in lagelonenlanden en uitputten van hulpbronnen zoals fossiele brandstoffen (Businessopeners, 2012).

Voorstanders van het gebruiken van maatschappelijke goodwill worden in de eenentwintigste eeuw vaker gevonden dan tegenstanders. Adler en Kwon (2002) zijn voorstanders van het opnemen van maatschappelijke goodwill op de balans omwille vier redenen. Ten eerste zien zij het als een vorm van kapitaal waarin net als elke vorm van kapitaal in geïnvesteerd kan worden en een lange termijn bezitting is (p.21). Ten tweede kan het worden gebruikt voor verschillende doeleinden zoals elke vorm van kapitaal (p.21). Ten derde kan het een substituut of een aanvulling zijn op andere activa (p.22). Tenslotte heeft het onderhoud nodig, anders zal het sneller depreciëren dan nodig is. Zelfs één van de grootste tegenstanders uit de vorige eeuw, Nobelprijswinnaar Milton Friedman is teruggekomen op zijn artikel ‘The Social Responsiblity of Business is to increase its profits’. Friedman betoogt dat de producerende fabrieken werkgelegenheid verschaft, wat leidt tot meer belastinginkomsten voor die staat die van dat geld de problemen zou moeten kunnen oplossen (Friedman, 1970). Vlak voor zijn dood in 2006 kwam hij hierop terug en erkende hij het belang van duurzaamheid.

 

 

Tags: , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: