Kopenhagen 2009

by

In december 2009 vond de COP15-top plaats van als een van de belangrijkste internationale bijeenkomsten van het United Nations Framework Convention on Climate Change. Doel van deze klimaattop was het opstellen van een concreet nieuw protocol op het gebied van de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen. Dit protocol zou het Kyoto-protocol dat in 2012 afloopt moeten gaan vervangen (Erantis, 2009).

Op de klimaattop stond veel internationale druk om tot een goed akkoord te komen, omdat het in voorgaande toppen niet tot een concreet plan gekomen was. Het nieuwe akkoord zou een beperking moeten opleggen aan de uitstoot van broeikasgassen, zodat de wereldwijde temperatuurstijging niet groter zou worden dan 2°C. Belangrijke doelstellingen van ‘Kopenhagen’ waren 40 procent reductie van broeikasgassen tussen 1990 en 2020, terwijl de ontwikkelingslanden samen voor 30 procent de toename van broeikasgassen moeten reduceren. Dit omdat de ontwikkelingslanden het recht verdienen zich verder te industrialiseren, zoals de westerse landen reeds gedaan hebben. Daarnaast moeten ontbossingen stoppen, technologieën die milieuvriendelijke toepassingen hebben moeten mondiaal worden verspreid, en de internationale gemeenschap moet zeker 50 miljard dollar uitgeven om verdere klimaatveranderingen tegen te gaan (Hier, 2009).

Deze ambitieuze doelen leidden tot een hoopvolle klimaatbijeenkomst, waarbij de verwachtingen hoog gespannen waren. Tijdens deze top werd helaas pijnlijk duidelijk dat er nog steeds verschillende belangen waren, die ervoor zorgden dat het primaire doel van deze klimaattop moeilijker te behalen viel. Allereerst hadden de ontwikkelingslanden meer te zeggen dat in welke voorgaande top dan ook. Dit leidde tot veranderde machtsposities. Waar ontwikkelingslanden veel extra geld nodig hebben om de klimaatveranderingen tegen te gaan, willen de geïndustrialiseerde landen, als er al bereidheid is, vooral investeren in hun eigen land. De twee grootste vertegenwoordigers van deze groepen, de Verenigde Staten en China, raakten om deze reden in een conflict en er ontstond een patstelling. De Verenigde Staten zijn niet bereid gebleken hun emissiedoelstellingen aan te scherpen; China wil geen bindende doelen vaststellen (Hier, 2009).

Uiteindelijk is er een akkoord bereikt in Kopenhagen. Het akkoord is niet bindend en gaat zeker niet ver genoeg om de wereldwijde opwarming te beperken tot 2°C. Er wordt zelfs gesproken van een achteruitgang door de onderhandelingen over het klimaat: zelfs het G8-doel voor halvering van de wereldwijde uitstoot is niet meer in het akkoord terug te vinden. Nu de top op een dergelijke mislukking is uitgelopen, rest slechts de klimaattop in Mexico om de doelstellingen alsnog te kunnen bereiken en een nieuw mondiaal bindend protocol ter opvolging van het Kyoto-protocol op te stellen (Hier, 2009).

Tags:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: