Duurzaamheid

by

De meest genoemde definitie van duurzaamheid is ‘het voorzien in de behoeften van nu, zonder de economische, ecologische en sociale gevolgen het vermogen van toekomstige generaties in hun behoeften te voorzien in gevaar te brengen’ (World Commission on Environment and Development, 1987:8). De term duurzaamheid wordt voor het eerst gebruikt in 1972 in A blueprint for survival van Goldsmith en Allen (in Kidd, 1992:2), maar het concept bestaat al veel langer. Al vroeg in de achttiende eeuw wordt in Duitsland aan duurzame bosbouw gedaan (Van Zon, 2002:19-20), terwijl het volledige besef dat de mens zich moet bekommeren om toekomstige generaties in 1905 uitgelegd wordt in Man and the earth van Shaler (in Kidd, 1992:7). Belangrijke pijlers binnen het concept duurzaamheid zijn enerzijds het verminderen van de groei van de wereldbevolking, industrialisatie, vervuiling, voedselproductie en uitputting van natuurlijke hulpbronnen (Meadows et al., 1972:27-28) en anderzijds het verbeteren van alle drie P’s: People, Planet en Profit [zie People, Planet, Profit].

Er zijn twee manieren om duurzaamheid te bereiken. Aan de ene kant zal de samenleving duurzaam kunnen worden door het gebruik van energie en grondstoffen terug te dringen, bijvoorbeeld door alternatieven te zoeken en te recyclen. Aan de andere kant kan de duurzaamheid van de aarde worden vergroot als de grondstoffenvoorraad kan worden bijgevuld, zoals bij houtkap het geval is; hier worden tegenwoordig op grote schaal bomen teruggeplant voor de bomen die voor de industrie gebruikt worden.

Belangrijke publicaties die het concept duurzaamheid verder op de kaart hebben gezet zijn het rapport Limits to growth van de Club van Rome uit 1972, waarin wordt gepleit voor het omzetten van de groeitrends in een toestand van economische en ecologische stabiliteit, die tot ver in de toekomst kan voortbestaan. In het VN-rapport Review of the areas: environment and development and environment management uit 1978 wordt het duurzaamheidsstandpunt voor het eerst door een grote internationale organisatie onderstreept. Dit document heeft een wat meer ecologische insteek. Ten slotte verscheen in 1987 het rapport Our common future van de commissie-Brundtland. Dit document heeft een academische en theoretische context en richt zich op zowel nationaal als internationaal gebied (Kidd, 1992:13-21).

Tijdens de opkomst van het begrip duurzaamheid werd het gezien als een taak van de overheid om de doelstellingen te verwezenlijken. Met de toenemende macht van stakeholders is het besef ontstaan dat ook ondernemingen verantwoordelijkheden hebben op het gebied van duurzaamheid. Zij zullen zich steeds meer open moeten stellen voor de wensen en behoeften van de stakeholders [zie ook Stake- holderperspectief]. Terwijl het begrip duurzaamheid eerst nog werd gezien als een kostenpost, wordt duurzaamheid nu uit strategisch belang ingezet om concurrentievoordeel te behalen. Bedrijven worden steeds meer beoordeeld op het hebben van een solide duurzaamheidsbeleid (Ketelaar & Reinhoudt, 2006).

Tags: , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: